Dostępne rozdziały:
(dzięki uprzejmości wydawnictwa Rhetos)

 


Zapraszamy do lektury wybranych rozdziałów książki Claude Flipo SJ pt. "Zaproszenie
do  modlitwy".  Jest  to  zbiór  cennych  refleksji,  które mogą pomóc odnowić relację z
Bogiem i zachęcić do przedłużonej, regularnej modlitwy

Czym jest modlitwa głębi?, Thomas Keating OCSO

Modlitwa Głębi jest metodą, która ułatwia rozwój modlitwy kontemplacyjnej, poprzez przygotowanie nas do współpracy z tym darem. Jest to próba przedstawienia nauczania z wcześniejszych czasów (np. "Obłok Niewiedzy") w uwspółcześnionej formie oraz wprowadzenia do tego nauczania pewnego porządku i systematyczności. Celem tej metody nie jest zastąpienie innych metod modlitwy, po prostu stawia ona inne rodzaje modlitwy w nowej i pełniejszej perspektywie. Podczas modlitwy zgadzamy się na Bożą obecność i Boże działanie w naszym wnętrzu. W innych momentach nasze skupienie przesuwa się na zewnątrz w celu odkrycia Bożej obecności w każdym miejscu.

Rachunek sumienia 

Głównym przesłaniem Ćwiczeń Duchowych św. Ignacego jest odnajdywanie Boga w całej otaczającej nas rzeczywistości, poznawanie i słuchanie Boga mieszkającego, mówiącego i działającego w głębi każdego z nas oraz uwrażliwienie nas i uzdolnienie do odpowiadania na te wezwania, do podejmowania współpracy z Bogiem. Przywrócenie w sobie tej zdolności do głębokiego porozumienia z Bogiem, a co za tym idzie z całym światem Ignacy nazywa uporządkowaniem życia...

Powrotna droga do domu - wprowadzenie do modlitwy głębi, Basil Pennington O.C.S.O.

Pragniemy dotrzeć do naszej prawdziwej natury, poznać siebie samego zamieszkującego w stwórczej miłości Boga. W rzeczywistości nie jesteśmy puści, nie jesteśmy maleństwami z mnóstwem niezaspokojonych potrzeb. Przeciwnie: jesteśmy pełni, przepełnieni – przepełnieni Bogiem i całą Jego stwórczą miłością.

Nie musimy przejmować się tym, co myślą o nas inni. Dla Boga jesteśmy tak ważni, jak cały świat – właściwie to stworzył On ten świat właśnie dla nas. „Wszystko należy do ciebie, ty zaś należysz do Chrystusa, a Chrystus do Boga”. Możemy robić wszystko, co chcemy. „Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia”. Możemy mieć wszystko, czego tylko zapragniemy. „Proście, a będzie wam dane”.

Pragniemy powrócić do domu, do naszej prawdziwej natury. Ponieważ Bóg mieszka w nas jako najukochańszy Przyjaciel, pragniemy odkryć nie tylko to, jacy jesteśmy bogaci, mocni i piękni, ale także to, jak bardzo jesteśmy kochani...

Franciszek Ksawery SJ - za głosem serca

Poryw serca, pragnienie dobra, chęć bycia lepszym niż przeciętność, narażone są na liczne przeszkody, w nas samych i ze strony innych ludzi. Tym niemniej, do tego, aby zrealizowały się. w naszym życiu potrzeba decyzji, decyzji podjętej czasami jak skok w nieznane, jak wyzwanie rzucone własnej słabości czy lękowi, wyzwanie rzucone wszystkiemu, co hamuje hojność naszego serca. Nie dokonuje się to zwykle w następstwie dramatycznych wydarzeń. O wiele częściej są to «przypadkowe» zbiegi okoliczności (na przykładzie św. Franciszka Ksawerego), podejmowane z pełnym zaangażowaniem i z wiarą, że wszystko, co nam się w życiu przydarza jest powiązane z tą Miłością, która objawiła się dla nas na krzyżu.

Ćwiczenia Duchowe w społeczeństwie konsumpcyjnym, Timothy P. Muldoon

Środowisko religijne Ameryki Północnej i dużej części Europy to stale wzrastająca liczba wykształconych osób świeckich, których doświadczenie wiary poddawane jest wpływom konsumpcjonizmu. Wielu pojmuje wiarę jako pewne dobro, którego się pragnie podobnie jak wiele innych dóbr. Jako rezultat takiej sytuacji ukształtował się model człowieka dążącego do duchowego wzrostu i kierującego się w swoich wyborach zasadami rządzącymi rynkiem: duchowe dobro „nabywa się” tylko wówczas, jeśli uzna się je za korzystne dla siebie. W takiej sytuacji rola kierownika duchowego w ramach Ćwiczeń Duchowych powinna polegać na pomocy rekolektantowi w przyjęciu Fundamentu. Wyzwaniem stojącym przed rekolektantem jest przejście od postawy polegania na sobie do postawy polegania na kochającym Bogu, który jako Stwórca powołał człowieka do życia dla wyższego celu, a cel ten powinien być przez każdego indywidualnie rozeznany.

Modlitwa i wspólnota - droga ku Bogu, Dariusz Michalski SJ

W naszym rozgadanym świecie zazwyczaj spędzamy razem czas, rozmawiając. Czujemy się lepiej, dzieląc się doświadczeniami, omawiając interesujące problemy czy spierając się na temat aktualnych spraw. Dzięki bardzo aktywnej słownej wymianie poglądów próbujemy nawzajem się odkrywać. Często jednak przekonujemy się, że słowa działają bardziej jak mury niż jak bramy, są raczej sposobem zachowania dystansu niż zbliżenia się. Często — nawet wbrew naszym pragnieniom — stwierdzamy, że współzawodniczymy ze sobą. Staramy się udowodnić sobie nawzajem, że warto na nas zwrócić uwagę, że mamy do pokazania coś, co czyni z nas kogoś szczególnego. Praktyka wspólnoty pomaga nam razem milczeć. To wyćwiczone milczenie nie jest milczeniem żenującym, ale ciszą, kiedy wspólnie zwracamy uwagę na Pana, który nas razem wezwał. W ten sposób poznajemy siebie nawzajem nie jako ludzie, którzy przywierają kurczowo do zbudowanej przez siebie tożsamości, ale jako ci, którzy są kochani przez tego samego Boga w bardzo intymny i niepowtarzalny sposób.

LIST APOSTOLSKI SALVIFICI DOLORIS OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II

„W moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół”¹— pisze św. Paweł Apostoł, odsłaniając zbawczą wartość cierpienia.

Słowa te zdają się znajdować u kresu długiej drogi poprzez cierpienie wpisane w dzieje człowieka i naświetlone Słowem Bożym. Mają te słowa wartość jakby definitywnego odkrycia, któremu towarzyszy radość — i dlatego Apostoł pisze: „Teraz raduję się w cierpieniach za was”.² Radość pochodzi z odkrycia sensu cierpienia — a odkrycie to, chociaż jest jak najbardziej osobistym udziałem piszącego te słowa Pawła z Tarsu, jest równocześnie ważne dla innych. Apostoł komunikuje swoje odkrycie i cieszy się nim ze względu na wszystkich, którym może ono dopomóc — tak jak jemu pomogło — w przeniknięciu zbawczego sensu cierpienia.

ORĘDZIE PAPIEŻA FRANCISZKA NA XXIX ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO 2021 r.

Jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście (Mt 23, 8).

Relacja zaufania u podstaw opieki nad chorymi

W TROSCE O ROZWÓJ ŻYCIA DUCHOWEGO

 Jak kontynuować i pogłębiać doświadczenie przeżytych rekolekcji ignacjańskich?

VADEMECUM DUCHOWE

 I co dalej po rekolekcjach  ignacjańskich?